Jak postępować z nastolatkiem chorym na depresję?

Jeżeli nastolatek cierpi na depresję, to najbardziej kochający rodzic nie pomoże mu bez wsparcia lekarza psychiatry i psychoterapeuty, ale swoim postępowaniem może przyspieszać proces zdrowienia lub też przysparzać choremu niepotrzebnych, dodatkowych cierpień. Czytaj dalej

BlogSylwia Pawłowska

Podstawowy warunek to uświadomienie sobie faktu, że młody człowiek jest chory i jego zachowania wynikają z tej choroby.

To, co pomaga:

  • dostosowanie oczekiwań do realnych możliwości młodego człowieka w danym momencie;
  • aktywne słuchanie, próba zrozumienia świata z perspektywy nastolatka;
  • dostrzeganie i zwracanie uwagi na najdrobniejsze sukcesy młodego człowieka;
  • wspieranie przejawów konstruktywnej aktywności dziecka;
  • zwiększanie kontroli nad nastolatkiem jako komunikowanie swojej troski i nieufności wobec choroby, nie zaś pretensji i braku zaufania w stosunku do dziecka;
  • dawanie nadziei – przypominanie, że depresja nie trwa wiecznie, a leczenie jest skuteczne;
  • stosowanie się do zaleceń lekarza i terapeuty;
  • cierpliwe oczekiwanie na poprawę i kontynuowanie leczenia mimo pojawienia się poprawy;
  • przygotowanie planu stopniowego powrotu do szkoły, obowiązków i innych aktywności.

Rodzicu:

  • Nie oczekuj, że chory zmobilizuje się, czy „weźmie się w garść”.
  • Nie krytykuj zachowań będących objawami choroby, takich jak: kłótliwość, płaczliwość, zaniedbanie obowiązków, brak troski o higienę.
  • Nie próbuj rozweselać chorego przez opowiadanie mu o jasnych stronach życia, o tym, jak w istocie ma dobrze i że inni mają ważniejsze powody do depresji.
  • Nie zmuszaj do rozrywkowych aktywności, nie zapraszaj kolegów bez uzgodnienia.
  • Nie szukaj winnych: nie obwiniaj dziecka, siebie, innych członków rodziny czy jego przyjaciół.
  • Nie mów dziecku o swoich wątpliwościach dotyczących skuteczności terapii (rozmawiaj o tym ze specjalistą).
  • Nie oczekuj od osoby wychodzącej z depresji, że teraz będzie pracowała ze zdwojoną siłą i szybko nadrobi wszystkie zaległości.

Leczenie

To prawda, że w większości przypadków epizod depresyjny kiedyś się kończy (średni czas trwania to 4–8 miesięcy), ale nie warto czekać, trzeba podjąć leczenie, bo nieleczona depresja to:

  • ryzyko próby / śmierci samobójczej,
  • większe ryzyko uzależnień i innych zachowań problemowych,
  • długoterminowe koszty związane z wypadnięciem z ról społecznych i osiąganiem wyników poniżej możliwości,
  • większe prawdopodobieństwo nawrotów zaburzeń depresyjnych w przyszłości.

Specjalista będzie starał się nakreślić jak najdokładniejszy obraz choroby, by ustalić optymalny plan leczenia przez ustalenie: Czy istnieje ryzyko podjęcia próby samobójczej (wskazanie do hospitalizacji)? Jak głęboka jest depresja? Jak długo trwa? Czy to pierwszy epizod, czy zaburzenia nastroju występowały już w przeszłości? Jakie objawy dominują? Jakie czynniki mogły spowodować depresję: zewnętrzne (stresujące wydarzenia życiowe, charakter relacji z rodziną i rówieśnikami) czy osobnicze (skłonności biologiczne, często genetycznie uwarunkowane, sprzyjający depresji styl poznawczy)?

Metodą pierwszego wyboru w przypadku młodych ludzi jest psychoterapia. Leczenie farmakologiczne stosuje się w przypadku dużego nasilenia objawów, długiego czasu trwania, gdy psychoterapia nie jest możliwa ze względu na zły stan pacjenta lub nie przynosi efektów, gdy depresja ma silny komponent biologiczny. Możliwe, i w wielu przypadkach rekomendowane, jest łączenie farmakoterapii i indywidualnej psychoterapii. W niektórych przypadkach istotne staje się również podjęcie terapii rodzinnej.

W większości przypadków leczenie depresji okazuje się skuteczne, choć wymaga cierpliwości. Badania skuteczności rozmaitych form leczenia pozwalają pomóc coraz większej liczbie chorych, choć wielu z nich nie udaje się pożegnać depresji na zawsze i muszą liczyć się z nawrotami choroby w ciągu życia. W takich przypadkach leczenie pozwala ograniczyć ich częstość, głębokość, czas trwania i destrukcyjny wpływ na życie chorego.

Strefa rodzica: Przeczytaj również…

  1. Wspieranie rozwoju psychicznego dziecka – cz. III (pierwsze 4 lata życia)

    Poprzednie dwie części cyklu dotyczyły roli rodziców w prawidłowym rozwoju psychicznym dziecka w okresie ciąży i pierwszych czterech latach (…)

    Strefa rodzica
    Aneta Zdunek
  2. Wspieranie rozwoju psychicznego dziecka – cz. II (pierwsze 4 lata życia)

    Pierwsze lata życia dziecka to najważniejszy czas rozwoju, ponieważ dzieci osiągają wiele ważnych kamieni milowych, czyli nowych, przełomowych (…)

    Strefa rodzica
    Aneta Zdunek
  3. Wspieranie rozwoju psychicznego dziecka - cz. I (okres prenatalny)

    Gdy w rodzinie pojawia się dziecko, rodzice w pierwszej kolejności troszczą się o jego zdrowie fizyczne. Zwracają uwagę na jego rozwój (…)

    Strefa rodzica
    Aneta Zdunek
  4. Zachowania ryzykowne w ADHD: przyczyny i sposoby radzenia sobie z nimi

    W literaturze naukowej przyjmuje się, że zachowania ryzykowne to takie, które nie tylko niosą za sobą zagrożenie dla zdrowia fizycznego (…)

    Strefa rodzica
    Paulina Pietrzak

Newsletter

Potrzebujesz pomocy?

Niepokoisz się o swoje dziecko? Zastanawiasz się, gdzie w Twojej okolicy możesz uzyskać wsparcie? Sprawdź to w bazie placówek.

Przejdź do bazy placówek

Nasz portal korzysta z anonimowych plików Cookies w celu świadczenia lepszej jakości usług. Więcej informacji na ten temat w polityce prywatności.